Het boek ‘Between the World and me’ gaat over het leven als donkere man in de Amerikaanse maatschappij. Het effect van slavernij en segregatie op de Amerikaanse maatschappij, tot aan nu het onnodig politie geweld tegen donkere mannen en de grote hoeveelheid hiervan, die zich in Amerikaanse gevangenissen bevinden. Het verhaal is geschreven door Ta-Nehisi Coates als een brief aan zijn vijftien jaar oude zoon. Het verhaal is een persoonlijk verslag, verweven met geschiedenis en een visie voor de toekomst.

Wanneer hij geconfronteerd wordt met zijn eigen angsten, is wanneer hij met zijn vrouw en zoon een peuterschool bezoeken en zijn zoon direct in de richting van de andere kinderen rent en begint te spelen. “I watched you leap and laugh with these children you barely knew, and the wall rose in me and I felt I should grab you by the arm, pull you back and say, “We don’t know these folks! Be cool!” I did not do this. I was growing, and if I could not name my anguish precisely I still knew that there was nothing noble in it. But now I understand the gravity of what I was proposing— that a four-year-old child be watchful, prudent, and shrewd, that I curtail your happiness, that you submit to a loss of time. And now when I measure this fear against the boldness that the master of the galaxy imparted to their own children, I am ashamed.”

Herkenbaar is hetstuk dat hij schrijft over dat mensen die nooit als racist willen worden uitgemaakt. Ik denk zelf vaak naar over de betekenis van racisme en waar het begint en eindigt. Hoe vaak horen we om ons heen mensen dingen zeggen zoals: “Ja daar bedoel ik niet alle Marokkanen mee, want ik heb genoeg Marokkaanse vrienden” of een Surinaamse vriendin van mij die dingen te horen krijgt zoals “Jij kan vast goed dansen?” of “normaal val ik niet op donkere vrouwen, maar jou vind ik wel echt mooi”, alsof ze hem dankbaar moet zijn voor deze speciale positie! Hierover schrijft hij aan zijn zoon: “But my experience in this world has been that the people who believe themselves to be white are obsessed with the politics of personal exoneration. And the word racist, to them, conjures, if not a tobacco-spitting oaf, then something just as fantastic—an orc, troll or gorgon.”

Of zijn beschrijving van de zogenaamde Amerikaanse droom, die grotendeels wordt waargemaakt door blanke Amerikanen in de grotendeels “witte” buitenwijken. “The Dream smells like peppermint but tastes like strawberry shortcake. And, for so long I’ve wanted to escape into The Dream, to fold my country over my head like a blanket,” Verteld Coates zijn zoon. “But this has never been an option because the Dream rests on our backs, the bedding made from our bodies.”

Between the World and me won The National Book Award en ontving veel krachtige recensies zoals deze van Toni Morrison:

“I’ve been wondering who might fill the intellectual void that plagued me after James Baldwin died. Clearly it is Ta-Nehisi Coates. The language of Between the world and me, like Coates’s journey, is visceral, eloquent and beautifully redemptive. And its examination of the hazards and hopes of black male life is as profound as it is revelatory. This is required reading.”

Een boek geschreven om je wakker te schudden. Het is soms cynisch, vaak rauw, maar boven alles, heel echt. Ondanks dat dit gaat over de Amerikaanse samenleving is dit geen ver van mijn bed show, dat verzeker ik je!